Przeznaczenie Marysi

Następnie wakacje znów spędził w Tuhanowiczach. W starym paku szumiały lipy, topole, dęby i graby. W którymś miejscu pnie drzew tworzyły naturalną altanę. Tam właśnie wyznaczyła mu spotkanie o północy. Napisała na kartce papieru: O 12-tej wieczór w tym miejscu, gdzie byłam raniona gałęzią... Przybyła punktualnie, odziana w białą suknię. Pocałunek przyrówna potem poeta świętokradczo do pierwszej komunii. A bilecik zapraszający na schadzkę przechowywał będzie do końca życia. Marysia darzyła swego oblubieńca uczuciem. Ale przeznaczona już została komu innemu. O jej losie zdecydowała matka, dumna wdowa po marszałku. Córka ani przez chwilę zresztą nie próbowała przeciwstawić się rodzicielce. Było jej z tym po prostu wygodnie. W głębi duszy ponad związek z początkującym bakałarzem przedkładała przecież spokój i dostatek u boku majętnego ziemianina. Hrabia Wawrzyniec Puttkamer był dobrą partią dla młodej panny z domu o arystokratycznych ciągotach. Uczestniczył w kampanii napoleońskiej, był zamożnym i szanowanym obywatelem powiatu lidzkiego. Miał dwadzieścia cztery lata. Wereszczakówna wolała, oczywiście, spacerować brzegami Świtezi przy świetle księżyca z poetą. Ale nie miała cienia wątpliwości, że związać się winna ze zrównoważonym i przystojnym hrabią. Poślubiła Puttkamera ze szczerego uczucia i z własnej nieprzymuszonej woli. Jego imię do końca życia wymawiała po francusku. Nazywała go Laurentem.