Piękna Karolina

Najpierw były herbatki w salonach doktorostwa. Potem rozdzwonione wśród śniegów kuligi przystające przed gankami podmiejskich zajazdów i folwarków. Woziły ich te same sanki. W czasie jazdy nisko pochylał głowę i spotykał roześmiane oczy pod osłoną nasuniętego na czoło kapelusza. Na postojach pili kawę z tej samej filiżanki. Józef Kowalski był medykiem powiatowym, miał tytuł radcy dworu. Obowiązki często wywoływały go z domu. Dwie małe córeczki nieraz pytały o niego przed zaśnięciem. Któregoś wieczoru pan nauczyciel wyjął z kieszeni surduta kilka kartek papieru zapisanych drobnym pismem. Odczytał dzieciom ukończoną przed chwilą balladę. Nosiła tytuł "Powrót taty". Pani Karolina w niczym nie przypominała Maryli. była czułą żoną i zapobiegliwa matką. Jej dom słynął w mieście z dobrej kuchni i smacznych deserów. Ten młody, piszący wiersze bakałarz podobał się jej. Często wysłuchiwała jego długich i zawiłych wywodów o promionkach i promienistości. Nie rozumiała tego, o czym mówił. Ale lubiła patrzeć na jego mocno zarysowane usta i rozbłyskujące szarą zielenią oczy. Sprowadzała dla niego niemieckie książki i pisma zza pobliskiej granicy, parzyła kawę na sposób najbardziej przez niego ulubiony. Przyjmowała go w sypialni, udając w takich razach chorobę. Pisał do Pietraszkiewicza: wyobraź, jeśli możesz, bóstwo z igrającym na barkach włosem, śród białych muślinów, na wspaniałym łożu, w pięknym pokoju.